HOME arrow PUBLICATIES arrow Brood & Rozen arrow Brood & Rozen, (2012)2
Brood & Rozen, (2012)2 PDF Afdrukken E-mail
Image
Brood & Rozen 2012_2
 
Vorige edities zie 
website Brood & Rozen
 

Bestellen


Edito
Paule Verbruggen
En de boer, hij ploegde voort
pp. 2-3

Bijdrage
Céline Van Den Abeele & Eric Vanhaute 
‘Zo ongeveer als een zak met aardappelen een zak aardappelen vormt’. Boeren in verzet, over boerenbewegingen vroeger en nu 
pp. 5-27

Bijdrage
Amélie Verfaillie
Een streven naar onpartijdigheid. Amnesty Internationals vroegste contacten met Israël 
pp. 28-47

Opgemerkt
Marc Constandt
Dames aan zet. De vele gezichten van de vrouw aan zee 
pp. 49-57 

Opgemerkt
Martine Vermandere
‘Vraag niet waarom ik heenga’. Vakantiekolonie in exile 
pp. 59-67

Collectie
Rita Calcoen
Het hoeft niet altijd de Tour of de Vuelta te zijn. Een fotoreportage van de Vredeskoers
pp. 68-75 

Collectie
Rik De Coninck
Een collectie met een bewogen geschiedenis. Archief en bibliotheek van vader Anseele ontsloten
pp. 76-84 

Oproep 
Bob Reinalda
Medewerkers gezocht voor het Biografisch Woordenboek van Secretarissen-Generaal van Internationale Organisaties
pp. 85-87




‘Zo ongeveer als een zak met aardappelen een zak aardappelen vormt’. Boeren in verzet, over boerenbewegingen vroeger en nu

Céline Van Den Abeele, master in de Geschiedenis, UGent
Eric Vanhaute, hoogleraar Economische Geschiedenis en Wereldgeschiedenis, UGent

In deze bijdrage toetsen we de bestaande hypothesevorming over boerenverzet aan een historische casus, de Russische peasant en de stalinistische collectivisatie in de jaren 1930. We vragen ons af wat dat ons kan leren over nieuwe boerenverzetsbewegingen vandaag. Eerst gaan we na hoe de Russische boeren hebben gereageerd op de gewelddadige hervormingen van hun land en leven: hoe organiseerden ze hun verzet, welke eisen stelden ze, wie zagen ze als hun tegenstrever, welke methoden en actiemiddelen gebruikten ze en hoe succesvol waren ze? In een tweede deel werpen we een vergelijkende blik op boerenbewegingen vandaag, met name op de nieuwe mondiale organisatie La Vía Campesina. In wat onderscheidt 21e-eeuws boerenprotest zich? In hoeverre gelden de vroegere modellen van boerenverzet vandaag nog?

Peasants’ revolts and movements then and now

Céline Van Den Abeele, Master of History, Universiteit Gent
Eric Vanhaute, Professor of Economic History and World History, Universiteit Gent

In this contribution we put current hypotheses about peasants’ revolts to the test by examining a historical example, i.e. Russia’s peasants’ revolt against Stalin’s collectivization policy in the 1930s. We wonder whether this example can teach us something about contemporary peasants’ movements and revolts. The first part addresses the issue of how the Russian peasants responded to the policy of collectivization and the violent way in which this policy was implemented. How did they get organized? What were their demands? Whom did they regard as their opponents? What kind of action did they take? And were they successful in opposing collectivization? In the second part we address the issue of contemporary peasants’ movements from a comparative point of view, focusing on the new worldwide peasants’ movement, La Vía Campesina. What are the distinctive features of twenty-first century peasants’ protest? And to what extent does this protest fit former patterns of peasants’ revolt?

L’insurrection des paysans, à propos des mouvements paysans d’hier et d’aujourd’hui

Céline Van Den Abeele, master en Histoire, Universiteit Gent
Eric Vanhaute, professeur d’Histoire Economique et d’Histoire Mondiale, Universiteit Gent

Dans cette contribution, nous examinons l’hypothèse établie en matière d’insurrection paysanne, à l’aune du cas historique que constituent le paysan russe et la collectivisation stalinienne dans les années 30. Nous nous interrogeons sur ce qu’il peut nous apprendre aujourd’hui à propos des nouveaux mouvements d’insurrection paysanne. Nous commençons par analyser comment les paysans russes ont réagi aux réformes violentes qui affectèrent leur pays et leur vie: comment s’organisèrent-ils, quelles furent leurs exigences, qui furent leurs adversaires et quelles méthodes et moyens d’action mirent-ils en oeuvre pour aboutir à quel résultat? Dans une seconde partie, nous portons un regard comparatif sur les mouvements paysans d’aujourd’hui, notamment sur la nouvelle organisation mondiale La Vía Campesina. En quoi le mouvement de protestation paysan du 21ème siècle se distingue-t-il? Jusqu’à quel point les modèles anciens d’insurrection paysanne sont-ils transposables à la réalité d’aujourd’hui?


Een streven naar onpartijdigheid. Amnesty Internationals vroegste contacten met Israël

Amélie Verfaillie, master in de Geschiedenis, UGent

Mensenrechtenorganisatie Amnesty International streeft sinds haar ontstaan in 1961 een reputatie van onpartijdigheid en onafhankelijkheid na. Los van elke ideologie en van elk politiek systeem bestrijdt ze mensenrechtenschendingen. Daarbij baseert ze zich op normen die zijn overeengekomen door de internationale gemeenschap. In haar inzet voor mensenrechten nagelt ze echter verschillende regeringen aan de schandpaal. Die beschuldigen de organisatie er regelmatig van niet onpartijdig en onafhankelijk te zijn. Ook in de eerste contacten met de Israëlische autoriteiten, in de nasleep van de Zesdaagse Oorlog in 1967, moest Amnesty voortdurend bewijzen dat het in de eerste plaats bezorgd was om de mensenrechten van de Palestijnen in de bezette gebieden, zonder uit het oog te verliezen dat ook de Arabische zijde van het conflict mensenrechtenschendingen beging. Dat verliep niet altijd even moeiteloos.

The pursuit of impartiality. Amnesty International’s first contacts with Israel

Amélie Verfaillie, Master of History, Universiteit Gent

Amnesty International, an independent human rights organisation, started campaigning in 1961. It has pursued a reputation for impartiality ever since. It has exposed human rights abuses irrespective of ideologies or systems of government, thereby adhering to the norms agreed upon by the international community. Various governments have been pilloried by Amnesty International. Conversely, the former have regularly questioned the latter’s impartiality and independence. Having established the first contacts with the Israeli authorities after the Six-Day War in 1967, Amnesty International was particularly worried about violations of the human rights of the Palestinians in the occupied territories, while not closing its eyes to human rights abuses committed by the Arab side. Nevertheless, Amnesty International continually had to refute claims by the Israeli authorities that it was not taking a balanced approach.

La quête de neutralité et d’indépendance. Amnesty International et ses premiers contacts avec Israël

Amélie Verfaillie, master en histoire, Universiteit Gent

Depuis sa création en 1961, l’organisation de défense des droits de l’homme Amnesty International brigue une réputation de neutralité et d’indépendance. Détachée de toute idéologie et de tout système politique, elle traque les violations des droits de l’homme en se fondant sur des standards dont la communauté internationale est convenue. Il n’en demeure pas moins que l’organisation, dans son combat en faveur des droits de l’homme, est amenée à épingler divers gouvernements qui, en retour, l’accusent régulièrement de partialité et de dépendance. Comme lors de ses premiers contacts avec les autorités israéliennes, après la Guerre des Six Jours en 1967. Amnesty International dut prouver, sans relâche, que si elle était en effet préoccupée au premier chef par le respect des droits humains des Palestiniens dans les territoires occupés, elle restait également attentive au fait que du côté arabe du conflit, des infractions aux droits de l’homme étaient également commises. Ce qui n’alla pas toujours sans mal …


Dames aan zet. De vele gezichten van de vrouw aan zee

Marc Constandt, conservator gemeente Middelkerke

Vanaf 1880 brak het kusttoerisme ten volle door. Het was voor de gegoede klasse een nieuwe vorm van vrijetijdsbesteding: ze trok in de zomer naar zee. De toeristen konden zich zo meer losmaken van de sociale controle rond de kerktoren en zich vrijer en geëmancipeerder opstellen. Maar gold dat ook voor vrouwen? Zij waren een belangrijke groep consumenten binnen het toeristische gebeuren. Men kwam immers vooral voor de kinderen naar zee en de kinderzorg bleef lange tijd vrijwel exclusief de taak van vrouwen. Maar welke rol speelde de vrouw er verder nog? Op zoek naar het vrouwbeeld in het kusttoerisme.

It’s up to the women. The image of women at seaside resorts

Marc Constandt, curator Middelkerke

Seaside resorts witnessed a thriving tourist industry from the early 1880s onwards. Staying at the seaside became a summer pastime for the well-to-do, although it had its side-effects. Tourists cut themselves loose from the constraints of provincial life and managed to behave more freely, paving the way for emancipation. But what about women? Did they behave more freely too? Women – female consumers – were targeted by the tourist industry, as childcare remained their exclusive domain for a long time and children were the main reason for staying at the seaside. But what other roles did women play? In pursuit of the image of women at seaside resorts.

Honneur aux dames. Les multiples visages de la femme à la côte

Marc Constandt, conservateur de la commune de Middelkerke

Le tourisme côtier explosa dès 1880. Pour la classe nantie, il marqua l’avènement d’une nouvelle forme de loisirs puisque c’est à la mer, désormais, qu’elle passerait l’été. Un effet secondaire du tourisme côtier fut celui-ci: les touristes purent se libérer davantage du contrôle social exercé par l’église et ainsi s’émanciper quelque peu. Mais en alla-t-il de même pour les femmes? Elles formaient une cible de consommateurs majeure au sein de l’événement touristique. On allait surtout pour les enfants à la mer et les soins prodigués à ceux-ci furent longtemps l’apanage quasi exclusif des femmes. Mais quel fut, par ailleurs, le rôle de la femme dans le tourisme côtier. Partons à la recherche de la figure féminine dans le tourisme côtier.


‘Vraag niet waarom ik heenga’. Vakantiekolonie in exile

Martine Vermandere, Amsab-ISG

In april 1940 vertrok de 16-jarige Georgette De Turcq uit Geraardsbergen voor drie maanden naar het preventorium van Heist-aan-Zee. Pas vijf jaar later zag ze haar ouders en broer terug, ze was toen net 22. Naar aanleiding van het project We zijn goed aangekomen! Vakantiekolonies aan de Belgische kust [1887-1980], toonde haar zoon André De Clercq ons een bundeltje documenten. Een notitieboekje, een dertigtal brieven, een tiental foto’s, 14 postkaarten, enkele wenskaarten en officiële documenten maken het mogelijk die bijzondere periode uit het leven van Georgette te reconstrueren.

‘Don’t ask why I am leaving’. ‘Exiled’ to a holiday camp

Martine Vermandere, Amsab-ISH

Sixteen-year-old Georgette De Turcq from Geraardsbergen left for an open-air cure at Heist-aan-Zee in April 1940. The treatment was to take three months. Only five years later did she see her parents and brother again, having just reached the age of 22. The project We have arrived safely! Holiday camps at the Belgian seaside [1887-1980] provided an opportunity for her son, André De Clercq, to show us a small collection of documents. It contained a notebook, thirty letters, ten pictures, fourteen postcards, a few greeting cards and some official documents, which enabled us to reconstruct this particular episode in Georgette’s life.

‘Ne me demande pas pourquoi je pars’. La colonie de vacances en exil

Martine Vermandere, Amsab-ISG

En avril 1940, Georgette De Turcq a 16 ans lorsqu’elle quitte Grammont pour un séjour de trois au sanatorium de Heist-aan-Zee. Elle ne revit ses parents et son frère que cinq ans plus tard, alors qu’elle venait de fêter ses 22 ans. Dans le cadre du projet Nous sommes bien arrivés! Les colonies de vacances à la côte belge [1887-1980], son fils André De Clercq nous a confié un recueil de documents composé d’un carnet de notes, d’une trentaine de lettres, d’une dizaine de photos, de quatorze cartes postales, de quelques cartes de voeux et de documents officiels qui nous ont permis de reconstituer cette période délicate de la vie de Georgette.